تا دگر محتاج چشمان سياه او نباشم

آن کسي که سالها در دام چشمانش مرا افکنده بود

ديدمش عشق را تعارف به يک بيگانه کرد

عشق را آلوده کرد !!!

او تمام هستيم را محو يک عشق معما گونه کرد

جرم من اين بود تنها يک نگاه

با مجازاتي چنين سنگين سخت!

يک جدايي و اهي تلخ

اين تناسب در کدامين جاي دنيا بوده است

گر که تنها عاشقي جرم من است

دوست دارم که من مجرمترين انسان اين دنيا باشم

عشقي
محمد رضا عشقي شاعر آزاده و شجاع بسال 1272 در همدان متولد شد و در آغازجواني در جريانات سياسي وارد شد و بعلت افکار تند آزاديخواهانه که داشت در تير ماه 1302 شمسي به شهادت رسيد . ديوان شعري دارد مملو از اشعار آتشين که منظومه ايده آل و سه تابلوي مريم آن معروف است .

از اشعار اوست :
خلقت  من  در  جهان   يک   وصله   ناجور  بود
                                 من  که خود راضي  باين  خلقت  نبودم  زور بود
خلق از من در عذاب و من  خود از اخلاق خويش
                                ا ز عذاب خلق و من  يارب چه ات منظور  بود ؟
حاصلي  اي دهر  از  من  غير شر و  شور نيست
                                مقصدت  از  خلقت  من  سير  شر  و  شور بود ؟
اي چه خوش  بد چشم  مي پوشيدي  از تکوين من
                               فرض  مي کردي  که  ناقص  خلقت يک  مور  بود
اي  طبيعت  گر  نبودم  من جهانت نقص داشت  ؟
                               اي  فلک   گر  من    نميزادي  اجاقت  کور  بود ؟
قصد  تو   از   خلق   عشقي   من   يقين دارم فقط
                               ديدن  هر   روز  يک   گون   رنج   جوراجو   بود
گر   نبودي    تابش    استاره    من    در     سپهر 
                               تير و  بهرام  و خور  و کيوان همه  بي نور  بود ؟
راست  گويم   نيست  جز  اين  موقع   تکوين   من 
                              قالبي    لازم     براي     ساخت    يک    گور  بود
آفريدن    مردمي    را    بهر   گور   اندر   عذاب 
                               گر  خدايي   هست  ز  انصاف   خدايي   دور   بود
مقصد  زارع  ز  کشت  و  زرع  مشتي  غله  است
                                مقصد   تو   ز   آفرينش   مبلغي    قاذور    بود ؟
گر  من   اندر    جاي   تو    بودم    امير   کائنات 
                               هر   يکي   از   بهر    کار    ديگري   مامور  بود
آنکه  نتواند  به   نيکي    پاس   هر   مخلوق   دارد
                              از  چه  کرد  اين   آفرينش  را  مگر  مجبور  بود ؟

عربو دات بلاگفا دات کام

فريدون مشيري از شعراي معاصر است .

شعر بسيار کم سروده و شعر زير از اشعار دلنشين اوست :

شود  آيا  که  من  آن  چهره   زيبات ببوسم         خرمن   نور   شوم  تا   بر   و    بالات   ببوسم
چنگ  ناهيد  شوم  نغمه  گر  بزم  تو   گردم       نقس  صبح  شوم  زلف  سمن  سات   ببوسم
عرق   شرم    شوم   روي   دلارات  ببوسم       سرمه  نار   شوم     نرگس    شهلات   ببوسم
هوس  عشق  شوم  ،  ره  بدل   بزم تو يابم       خنده    مهر    شوم   ،  ساغر   لبهات  ببوسم
رخ   خورشيد    فلک    ذره   بيقدر   ببوسد          پس  تو رسوا نشوي  گر  من  رسوات  ببوسم
کاشکي مست ، شبي در بر من بي خبر افتي   تا    بکام     دل     آشفته    سراپات     ببوسم

خدایا این بلا و فتنه از توست      ولی  از  ترس  نتوانم  چخیدن

شعری از ملک الشعراء
دو   رویه   زیر   نیش مار  خفتن         سه  پشته   روی شاخ  مور  رفتن
تن روغن  زده با زحمت  و  زور          میان      لانه      زنبور       رفتن
میان لرز و  تب  با  جسم  مجروح         زمستان    زیر    آب    شور  رفتن
بکوه       بیستون       بیرهنمایی         شبانه  با    دو    چشم  کور     رفتن
برهنه زخم های   سخت    خوردن           پیاده     راه  های     دور     رفتن
بنزد   من    هزاران    بار   بهتر           که   یک  جو  زیر  بار  زور  رفتن