چرا از بالاي اين قله سقوط نمي کنم؟ 

اين بالا

دست و پايم را گم کرده ام 

بالا که مي آمدم

تو دستم را گرفته بودي 

و براي قدم هايم وردي مي خواندي

که دانا مي شدند

و توانا

اما حالا تو نيستي

من مانده ام و کوهي

که نمي دانم چيست

چه گونه است

پايينم نمي اندازي از بالاي اين قله؟

گفتم تمام شد

همه را سپردم به باد

كه با خود ببرد تا آن دور

تا پشت مرز روياها .

نميدانستم هنوز دلم

باز از شنيدن ِ بي هنگام ِ نام او

اين گونه خواهد لرزيد

صحنه فقط یک اتاق
داخل آن 
میز دو تا صندلی
روی دو تا صندلی 
ما دو تا
بی خبر از اینکه دو تا آدمیم
بی خبر از همدلی
بی خبراز صحنه بازیگری 
روی میز
پوشه ، قلم ، کاغذ و یک چای سرد
حرفمان درد، درد
حادثه 
آن طرف میز نشانده تو را
حادثه ای
نیزمرا این طرف
هر دو، دو بازیگر نا آشنا
یک نفرازما دو تا 
باز پرس
 یک نفر 
متهم 

چهره ی تو: خشم 
چهره ی من : رنج،غم
جای من وجای توگاه عوض می شود 
فاصله ی ما دو تا 
هیچ
فقط،میز،میز
هیچکس این روبرو 
گرچه تماشاچی این صحنه نیست 
باز ولی ما، دوتا
غرق در این بازی بی انتها 
بازی درد آوری ست
بازی این روزگار

دلم مانند روز های بارانی است 
هوای مه گرفته در درونم شیهه خواهد کرد 
و من در امتداد حرف هایم 
بسی از فعل امید 
دور دورم 
دور تر از دورم 

نمای بی گلایه در سکوتم 
معنی درگاه قلبم را نمی گوید 

کسی من را نخواهد دید 
که در درگاه تاریک شباهنگام
من تشنه می گریم 

میان آدمک ها خسته ام
از دشنه های تیز حرف هاشان
نمی بینی
نمی فهمی 

میان تشنگی هایم
طلبناکانه دنبال گناه هستم 
گناهی که نمی خواهم 
نه
من نخواهم خواست 
ولی کردم 
ولی کردم 

دلم می سوزد از روزی که می آید 
دلم از امتداد درد یک دختر 
بسی بدتر 
بسی بیشتر از حرارت های یک آتش
می سوزد 

نمی فهمی 
نمی فهمی