تو چشمهاي تو يک دنيا مهربونيه که هميشه بهم آرامش ميده....

تو صداي تو يک دنيا خوبيه که هميشه اميد را در من زنده مي کنه.......

تو هميشه بهترين ، آروم ترين و صبورترين يار من توي تمام

لحظه هاي بي تابي زندگيم بودي و هميشه شيرين ترين و ماندني ترين

خاطره هاي من ، بودن با تو وهمچنين دوستي عميق و خالص و

بي ريا با تو بوده است .....

راستي چه جادويي تو صدات داري؟؟؟ که اينطور آرامم مي کنه، وقتي

از همه جا وهمه چيز شاکي مي شم.

تو عمق چشمهات چه نيرويي وجود داره؟؟؟ که حتي با ديدن عکست

هم همچنان نافذ و جان بخش هست

آه باز گفتم تنها ؟!
پوزشم را بپذير
دير وقتيست که ديگر گله ام را به شب و پنجره و اين همه باران نکنم
دير وقتيست که هر شب دل تو مي گيرد .
چشم من با غم تو همدرد است
چه بگويم : تنها ؟؟؟؟
باز هم نا شکري؟...
گر چه جسمم بي توست .
روح من تنها نيست
روح من گرمي دستان تو را حس کرده است
و صدايي آرام ... مثل لالايي باران در شب...
اين همه آرامش در صداي تو و من باز بگويم:تنها؟؟؟؟؟!!!
روح من تنها نيست .
روح من خسته اين دوريهاست
روح من خسته ز هر ترديدي ست
آسمان ابري و..........
تو اينجايي!!

 
چرا از بالاي اين قله سقوط نمي کنم؟ 

اين بالا

دست و پايم را گم کرده ام 

بالا که مي آمدم

تو دستم را گرفته بودي 

و براي قدم هايم وردي مي خواندي

که دانا مي شدند

و توانا

اما حالا تو نيستي

من مانده ام و کوهي

که نمي دانم چيست

چه گونه است

پايينم نمي اندازي از بالاي اين قله؟

عشقي
محمد رضا عشقي شاعر آزاده و شجاع بسال 1272 در همدان متولد شد و در آغازجواني در جريانات سياسي وارد شد و بعلت افکار تند آزاديخواهانه که داشت در تير ماه 1302 شمسي به شهادت رسيد . ديوان شعري دارد مملو از اشعار آتشين که منظومه ايده آل و سه تابلوي مريم آن معروف است .

از اشعار اوست :
خلقت  من  در  جهان   يک   وصله   ناجور  بود
                                 من  که خود راضي  باين  خلقت  نبودم  زور بود
خلق از من در عذاب و من  خود از اخلاق خويش
                                ا ز عذاب خلق و من  يارب چه ات منظور  بود ؟
حاصلي  اي دهر  از  من  غير شر و  شور نيست
                                مقصدت  از  خلقت  من  سير  شر  و  شور بود ؟
اي چه خوش  بد چشم  مي پوشيدي  از تکوين من
                               فرض  مي کردي  که  ناقص  خلقت يک  مور  بود
اي  طبيعت  گر  نبودم  من جهانت نقص داشت  ؟
                               اي  فلک   گر  من    نميزادي  اجاقت  کور  بود ؟
قصد  تو   از   خلق   عشقي   من   يقين دارم فقط
                               ديدن  هر   روز  يک   گون   رنج   جوراجو   بود
گر   نبودي    تابش    استاره    من    در     سپهر 
                               تير و  بهرام  و خور  و کيوان همه  بي نور  بود ؟
راست  گويم   نيست  جز  اين  موقع   تکوين   من 
                              قالبي    لازم     براي     ساخت    يک    گور  بود
آفريدن    مردمي    را    بهر   گور   اندر   عذاب 
                               گر  خدايي   هست  ز  انصاف   خدايي   دور   بود
مقصد  زارع  ز  کشت  و  زرع  مشتي  غله  است
                                مقصد   تو   ز   آفرينش   مبلغي    قاذور    بود ؟
گر  من   اندر    جاي   تو    بودم    امير   کائنات 
                               هر   يکي   از   بهر    کار    ديگري   مامور  بود
آنکه  نتواند  به   نيکي    پاس   هر   مخلوق   دارد
                              از  چه  کرد  اين   آفرينش  را  مگر  مجبور  بود ؟

عربو دات بلاگفا دات کام

           نترس از دست بی قانون فردا

                       بخواب جونم

                    که قانون داره دنیا

روزگاری خوردی و خفتی چو گاو

                                                   ....

فريدون مشيري از شعراي معاصر است .

شعر بسيار کم سروده و شعر زير از اشعار دلنشين اوست :

شود  آيا  که  من  آن  چهره   زيبات ببوسم         خرمن   نور   شوم  تا   بر   و    بالات   ببوسم
چنگ  ناهيد  شوم  نغمه  گر  بزم  تو   گردم       نقس  صبح  شوم  زلف  سمن  سات   ببوسم
عرق   شرم    شوم   روي   دلارات  ببوسم       سرمه  نار   شوم     نرگس    شهلات   ببوسم
هوس  عشق  شوم  ،  ره  بدل   بزم تو يابم       خنده    مهر    شوم   ،  ساغر   لبهات  ببوسم
رخ   خورشيد    فلک    ذره   بيقدر   ببوسد          پس  تو رسوا نشوي  گر  من  رسوات  ببوسم
کاشکي مست ، شبي در بر من بي خبر افتي   تا    بکام     دل     آشفته    سراپات     ببوسم

کاش می شد دیدنت رویا نبود

گفته بودی با تو می مانم ولی

رفتی و گفتی که اینجا نبود

سالهای سال تنها مانده ام

شاید این رفتن سزای ما نبود

من دعا کردم برای بازگشت

دستهای تو ولی بالا نبود

باز هم گفتی که فردا می رسی

کاش روز دیدنت فردا نبود

خدایا این بلا و فتنه از توست      ولی  از  ترس  نتوانم  چخیدن

شعری از ملک الشعراء
دو   رویه   زیر   نیش مار  خفتن         سه  پشته   روی شاخ  مور  رفتن
تن روغن  زده با زحمت  و  زور          میان      لانه      زنبور       رفتن
میان لرز و  تب  با  جسم  مجروح         زمستان    زیر    آب    شور  رفتن
بکوه       بیستون       بیرهنمایی         شبانه  با    دو    چشم  کور     رفتن
برهنه زخم های   سخت    خوردن           پیاده     راه  های     دور     رفتن
بنزد   من    هزاران    بار   بهتر           که   یک  جو  زیر  بار  زور  رفتن

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای میسازیم

که در آن همواره اول صبح

به زبانی ساده

مهر تدریس کنند

و بگویند خدا

        خالق زیبایی

و سراینده عشق

آفریننده ماست

مهربانیست که ما رابه نکویی

   دانایی

زیبایی

.............................................

صحنه فقط یک اتاق
داخل آن 
میز دو تا صندلی
روی دو تا صندلی 
ما دو تا
بی خبر از اینکه دو تا آدمیم
بی خبر از همدلی
بی خبراز صحنه بازیگری 
روی میز
پوشه ، قلم ، کاغذ و یک چای سرد
حرفمان درد، درد
حادثه 
آن طرف میز نشانده تو را
حادثه ای
نیزمرا این طرف
هر دو، دو بازیگر نا آشنا
یک نفرازما دو تا 
باز پرس
 یک نفر 
متهم 

چهره ی تو: خشم 
چهره ی من : رنج،غم
جای من وجای توگاه عوض می شود 
فاصله ی ما دو تا 
هیچ
فقط،میز،میز
هیچکس این روبرو 
گرچه تماشاچی این صحنه نیست 
باز ولی ما، دوتا
غرق در این بازی بی انتها 
بازی درد آوری ست
بازی این روزگار

دلم مانند روز های بارانی است 
هوای مه گرفته در درونم شیهه خواهد کرد 
و من در امتداد حرف هایم 
بسی از فعل امید 
دور دورم 
دور تر از دورم 

نمای بی گلایه در سکوتم 
معنی درگاه قلبم را نمی گوید 

کسی من را نخواهد دید 
که در درگاه تاریک شباهنگام
من تشنه می گریم 

میان آدمک ها خسته ام
از دشنه های تیز حرف هاشان
نمی بینی
نمی فهمی 

میان تشنگی هایم
طلبناکانه دنبال گناه هستم 
گناهی که نمی خواهم 
نه
من نخواهم خواست 
ولی کردم 
ولی کردم 

دلم می سوزد از روزی که می آید 
دلم از امتداد درد یک دختر 
بسی بدتر 
بسی بیشتر از حرارت های یک آتش
می سوزد 

نمی فهمی 
نمی فهمی

بجز از علی(ع) نباشد به جهان گره گشایی             طلب مدد از او کن چو رسد غم و بلایی

چو به کار خویش مانی در رحمت علی(ع) زن           بجز او به زخم دلها ننهد کسی دوایی

ز ولای او بزن دم٬ که رها شوی ز هر غم               سر کوی او مکان کن بنگر که در کجایی

بشناختم خدا را چو شناختم علی(ع) را            به خدا نبرده ای پی اگر از علی(ع) جدایی

علی(ع) ای حقیقت حق٬ علی(ع) ای ولی مطلق        تو جمال کبریایی٬ تو حقیقت خدایی

نظری ز لطف و رحمت به من شکسته دل کن

تو که یار دردمندی٬ تو که یار بی نوایی